de bibliotheken en web 2.0. ding 21 en 22

heb o.a. de site van de OBA bekeken met de toegekende tags en de aquabrowser.
het toekennen van tags bevordert de toegankelijkheid van een catalogus wellicht, maar ze worden uiteraard altijd toegekend vanuit de perceptie van de tagger (als dat tenminste een woord is).
ik vond bijv. op last.fm hele vreemde dingen onder het trefwoord barok. de treffers die je krijgt volgen dan ook niet altijd je eigen logica.
alle prikkels die je voortdurend krijgt maken e.e.a. ook niet overzichtelijker (de catalogus van de Amerikaanse bibliotheek bijvoorbeeld).
dat vind ik in z'n algemeenheid van web 2.0 dat je veel ongestructureerde rommel krijgt. wil je nog eens iets terugzoeken dan vind je het niet meer.
zoals gezegd vind ik al dat delen met mensen over de hele wereld ook niet altijd toegevoegde waarde hebben.
datzelfde geldt eigenlijk ook voor, ik ben alweer kwijt hoe de bibliotheekcommunity heet, iets met ning. web 2.0
wat er wordt gedeeld is tamelijk oppervlakkig. het veronderstelt ook een bepaalde wederkerigheid, die niet altijd wordt waargemaakt.
web 2.0 komt ongetwijfeld tegemoet aan diepgewortelde menselijke basisbehoeften, zoals dingen met elkaar delen, (h)erkenning, waardering (wat een mooie foto, grappig filmpje, lief kind, schattig huisdier) etc.
menselijke contacten en het hebben van vrienden vormen een wezenlijk onderdeel van ons behoeftepatroon, dus web 2.0 zal wel blijven of een opvolger krijgen, maar of je nu zit te wachten op zogenaamde honderden vrienden en wat daar dan de waarde van is...
voor het uitwisselen van info over beroep, hobby etc. voor mensen die daaraan behoefte hebben lijkt met dit een prima medium. er zal ongetwijfeld een aantal dingen waardevol blijken te zijn of verder worden uitgewerkt.
voor de bibliotheek: de blidgets zijn leuk, maar dan moeten ze wel aansluiten bij de beleving. hoe meer iedereen echter aanwezig is op het web, hoe meer moeite je zult moeten doen om op te vallen, want er is al zo veel. als de een hard schreeuwt, zul je harder moeten schreeuwen om op te vallen. voorlopig is er misschien nog niet zo veel in het Nederlands, gezien alle engelstalige voorbeelden uit de cursus.
zit echt iedereen te wachten op een wereldwijde bibliotheekcatalogus? de gemiddelde klant die voor het leesplezier naar de bibliotheek komt niet lijkt me.
hebben onze klantsegmenten hier echt allemaal behoefte aan?
het delen van dingen met elkaar natuurlijk wel, maar dat doe je ook op het schoolplein, het hondenuitlaatbos, met je collega's op de werkvloer, je echte kennissen en vrienden (zonder deze zou ik het niet kunnen en willen stellen). misschien vinden sommige van onze klanten dit zelfs wel in de fysieke bibliotheek.

voorlopig ruil ik web 2.0 daarvoor nog graag in.
uiteraard is het van belang om na te denken over het nut van al deze toepassingen voor onze klanten. en de jongeren die al zo veel vinden op het web kunnen we voor die groep nog iets betekenen? volgens mij is het belangrijk dat niet alle bibliotheken het wiel proberen uit te vinden, maar is dit nu bij uitstek iets wat je bovenlokaal/landelijk moet doen.